ما را دنبال کنید در

تاریخچه پیتزا

سربازان داریوش (۴۸۶-۵۲۱ پیش از میلاد) نوعی نان پهن را روی سپرهای خود می‌پختند و روی آن را با پنیر و خرما می‌پوشاندند. یونانی‌ها پختن چنین نان‌هایی را از ایرانیان آموختند. این نان از یونان به روم رفت و در جنوب ایتالیا معمول شد.

۳۰۰ سال پیش از میلاد، یک مورخ رومی به نام Marcus Porcius Cato در کتاب خود نوشت: “گردی پهنی از خمیر که با روغن زیتون، سبزی و عسل پوشیده شده و روی سنگ پخته می‌شود” این نشان می‌دهد که رومی‌ها به پیتزا علاقه‌ داشته‌اند و آن را با فرهنگ غذایی خود سازگار کرده‌ بودند؛ چرا که روغن زیتون در روم بسیار معمول بود.

علی‌رقم اینکه برخی اعتقاد دارند پیتزا از روم به جنوب ایتالیا راه یافت و تا مدت‌ها آن را غذای فقیران می‌نامید‌ند، برخی نیز عنوان کرده‌اند که این غذای بسیار خوشمزه قدمتی نسبتاً طولانی دارد و به زمان اهالی یونانی ساکن در ماگناگریسیا در جنوب ایتالیا باز می‌گردد.

باستان شناسان در حین حفاری‌های خود در شهر پومپی در ایتالیا به بقایای مغازه‌هایی برخوردند که نشان دهنده شباهت این مغازه ها با پیتزافروشی‌های امروزی هستند. البته پیتزا در آن زمان به شکل امروزی وجود نداشت و فقط شامل نان مسطح گردی بود که با آرد عمل می آمد و همراه ادویه و روغن پخته می‌شد.

در آن زمان گوجه فرنگی در اروپا ناشناخته بود و شیر گاومیش هندی که از آن برای تهیه پنیر مازارلا (پنیر پیتزا) استفاده می‌شود، برای اهالی کامپانیا در ناپل هنوز مفهومی نداشت.

گوجه فرنگی برای اولین بار در قرن شانزدهم وارد اروپا شد اما در ابتدا آن را میوه‌ای سمی می دانستند! تا اینکه در اواخر قرن هجدهم مردم فقیرنشین  از آن به عنوان ماده اصلی در نان های پیتزا شکل خود استفاده کردند. این نان‌های پیتزایی به زودی توجه جهانگردان را به خود جلب کرد و آن ها را به مناطق فقیرنشین ناپل کشاند پیتزای مدرن در شکل امروزی در سال ۱۸۸۹ یک آشپز درباری به نام رافائل اسپوزیتو درست شد.

تاریخچه پیتزا ایتالیایی

در اواخر قرن هجده ” رافائل اسپوزیتو ”  تصمیم گرفت برای چاپلوسی یکی از اون نان های گرد و تنوری خوشمزه رو آماده کنه و به پادشاه ایتالیا و ملکه ی اون مارگاریتا تقدیم کنه. رافائل که دنبال خلق یه مزه ی تازه بود جرات به خرج داد و از گوجه فرنگی و پنیر موزارلا استفاده کرد تا بتونه طعمی خوب و بی نظیر درست کنه و بتونه نظر پادشاه و ملکه رو جلب کنه. در همین رویا پردازی ها بود که ایده ای مبتکرانه به ذهنش رسید و اون رو به شکل پرچم ایتالیا طراحی کرد و روی نان رو با گوجه فرنگی، پنیر و ریحان تازه به رنگ پرچم ایتالیا که قرمز، سفید و سبزه درآورد. ملکه مارگاریتا خیلی از این طعم جدید خوشش اومد و به احترامش نام این غذا رو ” پیتزا مارگاریتا ” گذاشتن. رفته رفته تمام مردم شهر به خوردن این غذا روی آوردن و پیتزای مارگاریتا یکی از مشهورترین غذاهای ایتالیا شد. دکه های خیابانی پیتزافروشی متعددی افتتاح شد و برای سهولت کار این نان گرد رو لوله میکردن و در کاغذ میپیچیدن و به دست مشتری ها میدادن، هنوز هم خوردن پیتزاهای لوله ای در ایتالیا رواج داره. قریب به یک قرن این غذای دوست داشتنی به همین شیوه در ایتالیا سرو میشد و به دلیل علاقه ملکه به اون؛ به یک غذای ملی تبدیل شد.

تاریخچه پیتزا امریکایی

سال ۱۸۹۷ میلادی مهاجری ایتالیایی به نام ” جناردو لومباردی ” به آمریکا سفر کرد و طرز پخت این غذا رو با خودش به آمریکا برد و پیتزافروشی در محله ی ایتالیایی نشین آمریکا تاسیس کرد و اینگونه  پیتزا رو وارد رژیم غذایی مردم آمریکا کرد. در ابتدا مردم آمریکا رغبتی به خوردن این غذا از خودشون نشون ندادن و تنها مشتری های پیتزا لومباردی، خود ایتالیایی ها بودن، برای همین لومباردی مواد روی پیتزا رو تغییر داد تا به ذائقه ی مردم آمریکا نزدیک بشه و خوششون بیاد. بعد از جنگ جهانی دوم مصرف پیتزا در بین سربازان آمریکایی که در ایتالیا بودن پرطرفدار شد، جوری که پیتزافروشی ها دیگه نمیتونستن جوابگوی تقاضای مشتری هاشون باشن. سربازان آمریکایی که خیلی از این غذا خوششون اومده بود اون رو به خونه بردن. در این بین در سال های جنگ خیلی به اقتصاد ایتالیا صدمه وارد شد و مردم این کشور شروع به مهاجرت به کشورهای مختلف کردن و پیتزا رو در تمام اروپا رواج دادن.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست − 14 =

0